مريم‌بانو بردبار كه در بازخوانى و ويراستارى و تنظيم فهارس صميمانه با مترجم همكارى كردند ، « 1 » اين مقدمه را به پايان مىرسانيم چشم اميد به مهب الطاف الهى دوخته كه نسيمى از آن بوستان وزيده و دعايى از دوستان « 2 » رسيده و اين كار عظيم را آسان ساخته و چون گذشته در خدمت معارف الهى و مشتاقان اين مباحث ربوبى باشيم ، رجاى واثق دارم كه خواننده گرامى ماتن و مترجم و ناشر و ويراستار را از دعاى خير فراموش نفرمايد . و آخر دعوانا ان الحمد لله رب العالمين و صلى الله عليه سيدنا محمد و آله الغرّ الميامين . محمد خواجوى 4 / 4 / 1386

--> ( 1 ) . ناگفته نماند كه ترجمه اين نوع از متون گذشته از آن‌كه براى مترجم - هرچند هم وارد باشد - توان‌فرسا و رنج‌آور است ، از آن‌كه زبان فارسى توانايى قالب شدن براى زبان عربى را - به علت محدود بودنش نسبت به آن زبان - نداشته و از طرف ديگر جايگزين اين مفاهيم بلند و و الا كه واقعا در معارف اسلامى بالاتر از آن وجود ندارد ، در زبان فارسى خالى است . ازاين‌روى هر دو بار بر مترجم شده و طبيعتا بر وى گرانى خواهد كرد . اما اين ترجمه با اين‌كه از روانى و سلاست خاصى برخوردار است و خوانندگان گرامى هم اين امر را كاملا مشاهده مىنمايند - و مسلما توجهات حضرت شيخ قدس سره در آن تأثير داشته - با اين همه غموضت و دشوارى ادراكش به جاى خود باقى است - و ما با كمك تعليقات و توضيحاتى كه در پايان كتاب آورده‌ايم توانسته‌ايم اندكى از بار سنگين معنوى آن بكاهيم ، اگرچه در بعضى موارد - تعليق - خود بار شده است ، اما شامل افادات و مطالب عالىتر بيشترى مىباشد . لازم به يادآورى است ؛ شماره‌هايى كه در متن ترجمه وجود دارد اشاره به تعليقى دارد كه در اين مورد آورده شده است ، لذا خواننده گرامى به همان شماره در بخش تعليقات - اگر نياز به توضيح بيشتر داشت - مراجعه نمايد . ( 2 ) . مقصود اصلى ، اوليا و دوستان الهى است كه : أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ .